Sunday, January 31, 2016

The wait is over: WildFly v10 Final released! suppose this is the question most often asked from any open source project out there:
"When is the next X.Y.Z release coming out?"
Developers are eager to get their hands onto the latest and greatest not only to check out the new features but also to receive important fixes. And while most projects follow a rough roadmap, you'll find that upon reaching important milestones like major final releases where timeboxing and feature dropping is not really an option, then quality becomes the driving force.

So rather than coming up with something half-baked, we'll do whatever it takes to bring to you working and performant software, even if that means we have to delay the release by a couple of months in order to fix an additional 200+ bugs going from Candidate Release 4 (CR4) to Final. Some project managers might not like this, but most developers that will get their hands dirty using our software will certainly appreciate it. :-)

So WildFly 10 was released last Friday, January 29th and for the release itself I will simply link to the comprehensive release announcement. For the lazy ones I can list the key features here:
  • Java EE7 compliance, full and web profile.
  • Java 7 support discontinued, please use Java 8+.
  • JMS services provided by ActiveMQ Artemis, a merger of HornetQ with Active MQ.
  • Ability to edit domain configurations offline, using the CLI.
  • Javascript support in Undertow with hot reloading of JS files.
  • Highly Available (HA) Singleton deployments, and HA-Message Driven Beans are back.
  • Message Driven Beans can be controlled as a unit in delivery groups.
  • Advanced automatic sizing pooling options for SLSBs and MDBs.
  • Hibernate 5 is included bringing a host of improvements.
  • Powershell scripts now available for the MS Windows crowd.
  • Migration operations to help migrate configuration from replaced subsystems (JBossWeb, HornetQ, JacORB)
  • ...
  • and a lot of other stuff, including all the cool features from WF8 & WF9.
Completing any major WildFly release is never a small feat, so I'd like to congratulate the WildFly development team and Jason Greene for leading it for the past 7 years(!), as well as extend a big Thank You to the large number of related projects (WildFly bundles more than 200 different components) and the WildFly community as a whole, for their support and dedication.

As the engineering manager of the team, I wish I could just send everyone on a much needed holiday at this point :-). However we need to focus our efforts on another major task, the completion and release of JBoss Enterprise Application Platform 7 GA(or else JBoss EAP), our long term commercially supported offering, based off of WildFly 8+9+10. For those interested, existing and prospective customers, a Beta for EAP7 has already been out for a few weeks now.

Enough said, download WildFly 10 now and tell us what you think. You may also find a docker image here and there is always the option of trying out WildFly on OpenShift.


Monday, November 30, 2015

Τα μυστικά των επιτυχημένων προγραμματιστών Ανοιχτού Κώδικα

Ψάχνοντας τυχαία για κάτι άσχετο έπεσα πάνω σε ένα (ερασιτεχνικό) βίντεο παλαιότερης μου ομιλίας το 2012 στο κοινό της Fosscomm στις Σέρρες, που αποτελούνταν κυρίως από νέους ανθρώπους, φοιτητές, σπουδαστές και επαγγελματίες ή ακόμα και χομπίστες της πληροφορικής.

Έχοντας την τύχη να δουλεύω εδώ και 11 χρόνια για τον JBoss και αργότερα για την Red Hat, κοντά σε εξαιρετικά ταλαντούχους και επιτυχημένους επαγγελματίες της πληροφορικής και του ανοιχτού λογισμικού (Open Source Software), προσπάθησα να διδαχθώ από αυτούς και να συμπεριλάβω τα μυστικά της επιτυχίας τους σε μία σύντομη παρουσίαση, με σκοπό να βοηθήσω νέους ανθρώπους να ονειρευτούν και να προσπαθήσουν να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους.

Έτσι λοιπόν από το 2009 παράλληλα με ομιλίες και παρουσιάσεις πάνω σε τεχνικά και εξειδικευμένα θέματα, όποτε μου δίνεται η ευκαιρία κολλάω και αυτή την μικρή παρουσίαση σε διάφορες παραλλαγές διάρκειας από 5 μέχρι και 30 λεπτών. Τις περισσότερες φορές γίνεται σε ξένα συνέδρια, οπότε είναι στα Αγγλικά, ωστόσο κάποιες λίγες φορές έχει γίνει και στα πάτρια εδάφη στα Ελληνικά, όπως σε αυτό το παλιό πρόχειρο βίντεο.

Στατιστικά μιλώντας, σε ένα κοινό 100 ακροατών, για  τους 99 από αυτούς ή σχεδόν για όλους η ομιλία αυτή είναι ένα ευχάριστο διάλειμμα μεταξύ κουραστικών τεχνικών θεμάτων. Ωστόσο κάποιες φορές θα τύχει να βρεθεί στο ακροατήριο ένα σπινθηροβόλο βλέμμα. Κάποιος ή κάποια για τον οποίο τα λόγια μου θα σημαίνουν κάτι διαφορετικό και θα σταθούν η αφορμή για μια σημαντική αλλαγή στην καριέρα τους ή ακόμα και στην ζωή τους. Και όταν συμβαίνει αυτό, είναι απλά μαγικό.


Saturday, October 31, 2015

WildFly activity in Geneva

Geneva  is a global city, a financial and worldwide center for diplomacy. There are numerous international organizations based there, including the headquarters of the United Nations and the Red Cross. It is also the place where the Geneva Conventions were signed, for the treatment of wartime non-combatants and prisoners of war.

Geneva has also an active Java developer scene and is not too far from Neuchâtel, so I'd thought that in between release madness I should really be spending some time there spreading the word on WildFly and meeting with developers to talk about the nice things we've being working on.

And it it all started in September with a presentation at CERN on the evolution of the JBoss Application Server into WildFly. It is pretty interesting how an opensource project, the JBoss Application server founded in 1999 has managed to survive and thrive in an ever changing environment, helping developers focus on their real business problems, be productive and stop re-inventing the wheel.

The preparation for that talk had started a couple of month before after an invitation I've had received from Felix Ehm at CERN, who was one of the keynote speakers at the last DevNation in Boston. They are doing pretty cool things at CERN and they are using a lot of opensource software. If you want to learn more about that you may watch the recording from Felix's keynote speech here.

Of course, as a visitor you get a tour to some of the CERN installations which is a reason on its to own to be there, anyway, so a big thanks to both Felix Ehm and Miguel Marquina for the invitations and the hospitality.

Then last week, I've participated at Soft-Shake '15 Geneva  with a State of the Union talk on WildFly. I need to point out that WildFly 10 CR4 was released last week, and we are approaching a very important milestone, the release of WildFly 10 Final some time very soon, so I'd though I would give an overview of what you get with the latest release, which is more or less a full Java EE7 certified server with a ton of features culminated over the WF 8, 9 &10 releases, built on top on the innovative architecture introduced by AS7.

See you at Devoxx.BE next at the WildFly Community BOF!


Thursday, July 02, 2015

Το Τέλος του Κόσμου όπως τον Γνωρίζουμε #3

Όπως ξέρετε σπανίως γράφω για θέματα πολιτικού περιεχομένου αλλά αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω αυτήν την κρίσιμη ώρα λίγα πράγματα για την δύσκολη κατάσταση που βρίσκεται η χώρα μας, όπως τουλάχιστο τα αντιλαμβάνομαι εγώ, μήπως και μπορέσω να βοηθήσω όσους με διαβάζουν να καταλάβουν τι συμβαίνει: μήπως γλυτώσουμε την καταστροφή.

Η Ελληνική πολιτική σκηνή κυριαρχείται από πολιτικούς που αρέσκονται στα ψέματα και ψηφοφόρους που τους αρέσει να τα καταπίνουν αμάσητα, ενώ το δόγμα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας είναι αναμφισβήτητα ο άκρατος κρατισμός.

Η κυβέρνηση Καραμανλή ανέλαβε το 2004 εν μέσω σκανδάλων των προηγούμενων την διακυβέρνηση με το σύνθημα της επανίδρυσης του κράτους. Με τους διορισμούς, την κακοδιαχείριση και τα τρικ Αλογοσκούφη που θεωρούσε την Ελληνική οικονομία θωρακισμένη (πχ. αυθαίρετη αύξηση του ΑΕΠ με μία υπογραφή λόγω μαύρης οικονομίας, πορνείας, κτλ., για να μπορέσουν να δανειστούν επιπλέον του ορίου) πολύ γρήγορα έχασε την μπάλα και ανέβασε το χρέος και το έλλειμμα σε δυσθεώρητα ύψη. Αν θυμάμαι καλά, στον προϋπολογισμό εισπράτταμε χοντρικά 50 δις και ξοδεύαμε πάνω από 70. Ο Καραμανλής κατάλαβε που πάει το πράγμα και το 2009 έριξε λευκή πετσέτα και πέρασε την καυτή πατάτα στους επόμενους, την κυβέρνηση Παπανδρέου που εκλέχτηκε παραπλανώντας τον κόσμο με το περίφημο "Λεφτά Υπάρχουν". Φυσικά λεφτά δεν υπήρχαν έτσι οδηγηθήκαμε το 2010 στο ΔΝΤ και στο μνημόνιο #1.

Το Μνημόνιο #1 αντιμετωπίστηκε από όλους σαν ένα κακόγουστο αστείο, ασχέτως εάν στο μεγαλύτερο μέρος του δεν εφαρμόστηκε. Η προτροπή από την Τρόικα για 1/3 φόροι, 2/3 επιλεκτικές περικοπές εύκολα αντιστράφηκε σοσια-ληστρικά σε 2/3 φόροι, 1/3 οριζόντιες περικοπές, από ένα σύστημα του οποίου πρωταρχικός στόχος ήταν να αυτοπροστατεύσει τα συμφέροντα του, την πελατεία του, το μεγάλο κράτος. Αυτό σε συνδυασμό με τις εξαιρετικά αισιόδοξους στόχους (ξεκάθαρο λάθος της Τρόικας) και την μεγάλη εξάρτηση της Ελληνικής οικονομίας από το κράτος επέφερε τους +1εκ ανέργους, τα λουκέτα, τις αυτοκτονίες.

Αυτό με παρότρυνε το 2011 να γράψω την την άποψη μου εδώ (Το Τέλος του Κόσμου όπως τον Γνωρίζουμε) όπου ασκούσα κριτική και εξηγούσα ότι "η Ελλάδα χρειάζεται μία φιλελεύθερη στρατηγική για να βγει από το τέλμα, και όχι ευχολόγια τύπου Ζάπειου ΙΙ. Η φορολογία και οι ασφαλιστικές εισφορές πρέπει να μειωθούν, αλλά το πιο σημαντικό είναι να γίνει αυτό που σχεδόν όλοι οι πολιτικοί φοβούνται να πουν και τρέμουν να κάνουν: να μειωθεί σημαντικά το μέγεθος και η επιρροή του Δημοσίου."

Φυσικά οι ευχές μου δεν εισακούστηκαν και ένα χρόνο μετά η χώρα ήταν πάλι σε κρίση. Το 2012 πριν τις εκλογές που ανέδειξαν την συγκυβέρνηση Σαμαρά έγραψα την άποψή μου εδώ (Το Τέλος του Κόσμου όπως τον Γνωρίζουμε #2), όπου καυτηρίαζα την παροχολογία των αντιμνημονιακών κομμάτων (και μη) που είχε ξεπεράσει κάθε προηγούμενο, καθώς όπως φαίνεται Λεφτά Υπήρχαν Ακόμη είτε:

  1. σε απίθανα μέρη (πετρέλαια, ορυκτά, αέρια, μετοχές Ανατολής, κτλ.).
  2. στο μεγάλο Κεφάλαιο, στην Ελβετία, στα ταμεία του ΟΠΑΠ, σε άγνωστα ισοδύναμα μέτρα.
  3. σε εκβιασμούς των Ευρωπαίων εταίρων μας περί αμοιβαίας καταστροφής
  4. στα εκτυπωτήρια μελλοντικών Δραχμών του Ελληνικού Κράτους.
Το Μνημόνιο #2 ήρθε και πραγματοποίησε την μεγαλύτερη ελεγχόμενη αναδιάρθρωση χρέους στην παγκόσμια οικονομική ιστορία χωρίς φαινομενικά να ανοίξει μύτη και εξυπηρέτησε κάποιους ειδικούς στόχους κλειδιά:

  • κατέβασε το επίπεδο χρέους από αστρονομικά ύψη σε οριακά εξυπηρετήσιμα (ή όχι;)
  • μετέτρεψε το χρέος από ιδιωτικό σε κατεξοχήν κρατικό/επίσημο, κάτω από Αγγλικό δίκαιο
  •  αποστείρωσε τον Ευρωπαϊκό τραπεζικό τομέα από τα Ελληνικά τοξικά ομόλογα
  • κέρδισε περισσότερο χρόνο για την Ευρωζώνη
Για την προοπτική ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία στις εκλογές του 2012 είχα γράψει:
Β) Επιλέγουμε αντιευρωπαϊκά κόμματα, αποκηρύσσουμε το Μνημόνιο, δείχνουμε στην Ευρώπη το μεσαίο δάκτυλο και προσευχόμαστε. Γιατί το τί θα γίνει από εκεί και έπειτα, κανείς μα κανείς δεν ξέρει και δεν μπορεί να εγγυηθεί (και όποιος το κάνει ψεύδεται).

  • Β1) Οι πιο γενναίοι πιστεύουν ότι ο εκβιασμός θα πιάσει. Υπό τον φόβο ενός ντόμινο καταρρεύσεων στις άλλες υπερχρεωμένες οικονομίες οι Ευρωπαίοι θα υποχωρήσουν και θα μας απαλλάξουν από τον ζυγό του Μνημονίου. Θα τους χορέψουμε στο ταψί κοινώς γιατί εμείς είμαστε μάγκες. Δεν πληρώνω-δεν πληρώνω. Μπορεί και να πιάσει, ποιος ξέρει;. Βέβαια το πιο πιθανό είναι ότι οι δανειστές μας δεν θα μασήσουν και αργά ή γρήγορα θα φροντίσουν ώστε...
  • Β2) Η κάνουλα του δανεισμού να κλείσει. Η λιγοστή ρευστότητα θα στερέψει και ακριβώς επειδή ο εφιάλτης αδυναμίας πληρωμών μισθών/συντάξεων θα γίνει πραγματικότητα η Ελληνική κυβέρνηση δεν θα έχει άλλη επιλογή από την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, τη δέσμευση καταθέσεων, κτλ. Τα σενάρια τύπου Αργεντινής θα ξετυλιχτούν μπροστά στα μάτια μας, μόνο που εμείς δεν θα είμαστε απλοί θεατές, αλλά πρωταγωνιστές. Έτσι απλά.
Κάπου εκεί τελειώνει και το Ευρωπαϊκό όνειρο για την Ελλάδα. Και πολύ κράτησε κάποιοι θα πουν. Ίσως να έχουν δίκιο, γιατί εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε-γέλασε! Δραχμή και πάλι δραχμή θα αναφωνήσουν πολλοί με ανακούφιση. Και πληθωρισμός βέβαια. Και μαύρο χρήμα. Και πολιτικό χρήμα. Και συνδικάτα. Και διαπλοκή. Και φοροδιαφυγή. Και κλειστά επαγγέλματα. Και ρουσφέτια. Και φακελάκια. Και αναξιοκρατία. Και γραφειοκρατία. Και γρηγορόσημα. Και αγγελιόσημα. Και ευγενή ταμεία. Και τσολιαδάκια στην Ακρόπολη. Και συρτάκι για τους Γερμανούς που θα κάνουν επιτέλους φτηνές διακοπές στην Ελλάδα. Και γλύψιμο στους Εφοπλιστές που θα παρακαλάμε να φέρουν κανένα δολάριο συνάλλαγμα στην χώρα. Και εθνικιστικές κορώνες από τους πολιτικούς/τσιφλικάδες με τα 50 ακίνητα και τα εκατομμύρια ευρώ καταθέσεων. Και, και και...

Ασχέτως σεναρίου, αυτό που δεν εξηγούν επαρκώς οι πολιτικοί μας και που δείχνει να μην θέλει να καταλάβει η Ελληνική κοινωνία είναι η βεβαιότητα ότι θα γίνουμε φτωχότεροι. H φορολογία θα αυξηθεί εφόσον θα καταργηθούν οι φοροαπαλλαγές. Οι φόροι στα ακίνητα θα παραμείνουν, απλά θα αλλάξουν όνομα. Οι συντάξεις θα μειωθούν και άλλο γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει σάλιο. Οι μισθοί θα μειωθούν λίγο ακόμα μέχρι να αποκατασταθεί η περιβόητη ανταγωνιστικότητα και να μπορέσουμε να εξάγουμε σε ικανοποιητικό επίπεδο. Δημόσιοι υπάλληλοι θα απολυθούν. Οι κοινωνικές μεταβιβάσεις θα μειωθούν. Και το αρνητικό σπιράλ θα συνεχιστεί 1-2 χρόνια ακόμα μέχρι να αναστραφεί η πορεία των πραγμάτων.

Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα, μαγικές λύσεις δυστυχώς δεν υπάρχουν. Στο κακό σενάριο Α τα πράγματα είναι περισσότερο ομαλά και ελεγχόμενα. Στο καταστροφικό σενάριο Β απρόβλεπτα ίσως και επικίνδυνα. Τρίτος δρόμος δεν νομίζω να υπάρχει.
Fast forward 2 χρόνια μετά το καλοκαίρι του 2014 όπου με νωπή πλέον και την εμπειρία της Κύπρου (bail-in / capital controls) και το κακό που της προκάλεσε για άλλη μία φορά η "μαμά Ελλάδα" με τα τοξικά της ομόλογα, πάμε σε Ευρωεκλογές όπου ο Σύριζα επικρατεί με 26,60% λόγω της αγανάκτησης μεγάλου μέρους της κοινωνίας από την λιτότητα.

Παρόλο που η κατάσταση της οικονομίας είχε ήδη αρχίσει να βελτιώνεται σημαντικά και το μεγαλύτερο μέρος της διόρθωσης και των μέτρων είχε πραγματοποιηθεί, η συγκυβέρνηση Σαμαρά πανικοβάλλεται λόγω διαφαινόμενης αποτυχίας εκλογής προέδρου και κάνει μία εντυπωσιακή λαϊκίστικη στροφή με τον ανασχηματισμό και την τοποθέτηση απολύτως ακατάλληλων ανθρώπων σε καίριες θέσεις. Το σωστό που θα έπρεπε να κάνει θα ήταν να ολοκληρώσει τις μεταρρυθμίσεις προτού φτάσουμε καν στο email Χαρδούβελη και να χάσει τις επόμενες εκλογές. Αντίθετα, αφήνει τα πράγματα στον αυτόματα πιλότο με σκοπό να παγιδεύσει τον επόμενο ή να εκβιάσει καλύτερη μεταχείριση από την τρόικα ελέω επέλασης του αντιμνημονιακού Τσίπρα.

Για άλλη μια φορά η τρόικα δεν μασάει και αφήνει τον Σαμαρά εκτεθειμένο θέλοντας να διαπραγματευτεί με τον προβλεπόμενο νικητή των εκλογών, τον ΣΥΡΙΖΑ, που εκλέγεται πανηγυρικά με 36.34% υποσχόμενος κάποια πράγματα που ακούγονται ενδιαφέροντα στους δανειστές (κυνήγι φοροφυγάδων και πλουσίων, κατάργηση ολιγοπωλίων, μεταρρυθμίσεις) υποσχόμενος όμως και μία σειρά από απίστευτα πράγματα, τα οποία ακούγονται υπέροχα στα αυτιά του αγανακτισμένου κόσμου, αλλά φυσικά είναι αδύνατο να πραγματοποιηθούν δεδομένης της οικονομικής συγκυρίας: κατάργηση ΕΝΦΙΑ, σκίσιμο μνημονίου, κατώτατος μισθός, αφορολόγητο, κτλ.

Η φαινομενικά αριστοτεχνική στροφή του ΣΥΡΙΖΑ προς το κέντρο με την υπόσχεση για διατήρηση της χώρας στο Ευρώ πείθει ένα μεγάλο μέρος ψηφοφόρων ταλαιπωρημένων από 5 χρόνια λιτότητας που παρότι καταλαβαίνει το άτοπο των υποσχέσεων, παρόλα αυτά ψηφίζει με την λογική του "πόσο χειρότερος μπορεί να είναι αυτός από τους άλλους".

Είμαι σίγουρος ότι η επιλογή ενός κατεξοχήν κρατιστή και συνυπεύθυνου για την κατάντια της χώρας ως Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, θα καταγραφεί στα μελλοντικά βιβλία ιστορίας σαν μία από τις μεγαλύτερες ειρωνείες της τύχης της σύγχρονής Ελλάδας. Καταστράφηκε η Ελλάδα για να βγει πρόεδρος ο Πάκης.

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ αποδεικνύεται εκ' του αποτελέσματος η χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης συγκεντρώνοντας ένα συνονθύλευμα φαινομενικά αντικρουόμενων απόψεων και εκπροσώπων της παλαβής αριστεράς, του πρώην ΠΑΣΟΚ και Εθνικιστών. Το στοιχείο που τους ενώνει: ο Κρατισμός.

Στους 5 μήνες διακυβέρνησης ο ΣΥΡΙΖΑ εγκαθιστά σε καίριες θέσεις απροκάλυπτα τον κομματικό του μηχανισμό και επιδίδεται σε τακτικές προπαγάνδας με καίριο μέλημα των έλεγχο των μέσων ενημέρωσης και την πραγματοποίηση κινήσεων εντυπωσιασμού (ΕΡΤ, καθαρίστριες) αδιαφορώντας πλήρως για την κρίσιμη κατάσταση της οικονομίας, την συνέχεια του κράτους και τον ιδιωτικό τομέα. Η έλλειψη εμπειρίας διοίκησης είναι προφανής καθώς το κράτος δυσλειτουργεί και η συλλογή εσόδων καθυστερεί. Μόνη τους έγνοια η αντιστροφή ακόμα και των ευρύτερα αποδεκτών μεταρρυθμίσεων όπως οι αλλαγές στην παιδεία. Σοβαρά θέματα όπως το μεταναστευτικό βγαίνουν εκτός ελέγχου.

Οι τακτικές εκφοβισμού προς την αντιπολίτευση και κάθε αντιφρονούντα και η διαστρέβλωση της πραγματικότητας ξεπερνούν κάθε προηγούμενο και παραπέμπουν σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, με δημιουργία επιτροπών που θυμίζουν στρατοδικεία. Το θράσος και η έλλειψη σεβασμού της Προέδρου της Βουλής είναι άκρως προσβλητικό για τον θεσμικό ρόλο που της ανατέθηκε και επικίνδυνο για το πολίτευμα.

Η διαπραγμάτευση αποδεικνύεται κανονική παρωδία ενώ οι δηλώσεις των μελών της κυβέρνησης είναι συνεχείς, αντιφατικές και αντικρουόμενες. Για 3 μήνες η ομάδα Βαρουφάκη δουλεύει τον κόσμο εκατέρωθεν εκνευρίζοντας τους εταίρους με δημιουργική ασάφεια, επιφέροντας πρακτικά μηδενική πρόοδος στις διαπραγματεύσεις καθώς μέλη της κυβέρνησης παραπληροφορούν και υπνωτίζουν τον κόσμο υποστηρίζοντας επανειλημμένα και ψευδώς ότι μία συμφωνία είναι πολύ κοντά, ενώ το κράτος προκειμένου να πληρώνει τις δόσεις κάνει στάση πληρωμών προς τον ιδιωτικό τομέα, απορροφώντας ταυτόχρονα κάθε ρανίδα ρευστότητας και αναγκάζοντας ταμεία και δημόσιους οργανισμούς να παραδώσουν τα ρευστά τους, με την απίστευτη δικαιολογία που μόνο ένα απολυταρχικό καθεστώς θα μπορούσε να επινοήσει, αυτή των καλύτερων αποδόσεων στην ΤτΕ.

Αφού έχει χαθεί σκόπιμα πολύτιμος χρόνος και η διαπραγματευτική θέση της Ελλάδας έχει αποδυναμωθεί, η ομάδα Τσακαλώτου αναλαμβάνει (φαινομενικά) τις διαπραγματεύσεις, προκειμένου να ξεκολλήσει η διαδικασία. Το κείμενο της συμφωνίας που αποκαλύπτεται προς το (θεωρητικό) τέλος την διαπραγμάτευσης, καθαρά έμπνευσης της κυβέρνησης αφού η κυβέρνηση προτείνει τα μέτρα και η τρόικα εγκρίνει ή όχι, είναι άκρως υφεσιακό με ένα μπαράζ νέων φόρων στην παραγωγική οικονομία (97% φόροι, 3% περικοπές), στις επιχειρήσεις, και προστατευτικό για την συνήθη πελατεία τους.

Αν θεωρήσουμε ότι η σκληρή διαπραγμάτευση θα οδηγούσε σε κάποιο καλύτερο οικονομικό αποτέλεσμα, αυτό ακυρώθηκε πλήρως από την καταστροφή της εξαιρετικά εύθραυστης πραγματικής οικονομίας τους 5 μήνες διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Γίνεται πλέον φανερό ότι η απουσία συμφωνίας δεν οφείλεται μόνο στην ανικανότητα της διαπραγματευτικής ομάδας και την έλλειψη συναίνεσης της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Η κυβέρνηση ακολούθησε αυτή την παρελκυστική τακτική προκειμένου να μην επιτευχθεί απολύτως καμία συμφωνία.

Η ύπαρξη οργανωμένου πλάνου εξόδου της χώρας από το Ευρώ, την αποκοπή από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την εγκαθίδρυση απολυταρχικού καθεστώτος αποτελεί πλέον υπαρκτή πιθανότητα.

Και ενώ μέχρι πρόσφατα θα βάζαμε αυτό το σενάριο στην κατηγορία των θεωριών συνωμοσίας, η εσκεμμένη κατάρρευση των διαπραγματεύσεων από την πλευρά της κυβέρνησης το μοιραίο βράδυ της Παρασκευής 26 Ιουνίου και η ανακοίνωση/απειλή του δημοψηφίσματος την χειρότερη στιγμή μετά από 4 μήνες διαπραγμάτευσης αναδεικνύει τον δόλο του εγχειρήματος. Ένα δημοψήφισμα θα μπορούσε κάλλιστα να έχει γίνει τους προηγούμενους μήνες με την χώρα ακόμα στα πόδια της και όχι στο καναβάτσο.

Το κλείσιμο των τραπεζών και η επιβολή capital-controls, δεν ήταν σε καμία περίπτωση ατύχημα και δεν προκλήθηκε από τους δανειστές. Ήταν απολύτως αναμενόμενη αντίδραση της ΕΚΤ ακόμα και για τον πιο ανίδεο οικονομολόγο, πόσο μάλλον για την κυβέρνηση. Η απώλεια εμπιστοσύνης στο τραπεζικό σύστημα και η κατάργηση των κεφαλαιακών ελέγχων στην καλύτερη περίπτωση παίρνουν χρόνια να αντιστραφούν. Είναι ψέματα να υπονοούν ότι αν ο κόσμος ενδυναμώσει τον ΣΥΡΙΖΑ στο δημοψήφισμα οι τράπεζες θα ανοίξουν και όλα θα είναι όπως πριν.

Η κυβέρνηση προκάλεσε εν γνώση της ανυπολόγιστη και σχεδόν μη αναστρέψιμη ζημιά στην διεθνή υπόληψη και την ασθμαίνουσα οικονομία της χώρας. Όλα αυτά την στιγμή που κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης εγγυόντουσαν ακριβώς το αντίθετο.

Μοιάζει απίθανο αλλά όλες οι ενδείξεις συνηγορούν ότι το δημοψήφισμα παρωδία είναι το τελευταίο μέρος του καταστροφικό σχεδίου των ανθρώπων που ο Ελληνικό λαός εμπιστεύθηκε την τύχη της χώρας.

Και αυτό γιατί στο σημείο που έχουμε φτάσει πιθανά να μην έχει πλέον σημασία ούτε το "Ναι" ούτε το "Όχι". Εξηγούμαι:

  • Αν επικρατήσει το "Ναι" και ξαναγίνουν εκλογές ή δημιουργηθεί κυβέρνηση από την παρούσα Βουλή, έχουν διαμορφώσει-με δική τους ευθύνη-μία τόσο κακή και σχεδόν ανεφάρμοστη συμφωνία/μνημόνιο 3 ενώ με την παρελκυστική στρατηγική τους έφεραν την οικονομία σε τέτοια χάλια που όποιος και να αναλάβει την διακυβέρνηση, πριν να βγει ο χρόνος θα είμαστε πάλι σε αδιέξοδο, οπότε υπάρχει πιθανότητα να επιστρέψουν θριαμβευτές. Κλασική περίπτωση στρατηγικής καμένης γης.
    • Υπάρχει ακόμα και η υπο-περίπτωση να μην παραδώσουν την εξουσία προβάλλοντας διάφορες δικαιολογίες. Άλλωστε η εξουσία είναι και το μόνο που τους ενδιαφέρει.
  • Αν επικρατήσει το "Όχι" ουσιαστικά τους δίνουμε λευκή επιταγή να ολοκληρώσουν το καταστροφικό τους έργο. Κανένας κυβερνητικός δεν δεσμεύεται τι περιλαμβάνει το όχι πέρα από αοριστίες για συνέχιση της καταστροφικής διαπραγμάτευσης. Και επειδή όπως έχει αποδειχτεί πολλαπλά οι Ευρωπαίοι προετοιμάζονται επιμελώς για το Grexit εδώ και 5 χρόνια και δεν πρόκειται να υποκύψουν σε εκβιασμούς, το αμέσως επόμενο βήμα της "Πρώτης Φοράς Αριστερά" θα είναι η κατάρρευση μίας η περισσότερων συστηματικών τραπεζών ήδη από την ερχόμενη εβδομάδα, το κούρεμα καταθέσεων και στο βάθος αλλαγή νομίσματος, έξοδος από την Ευρωζώνη και πιθανά και από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
    • Τους θεωρώ απόλυτα ικανούς και για άλλα πιθανά σενάρια όπως το να ακυρώσουν το δημοψήφισμα την τελευταία στιγμή με οποιοδήποτε πρόφαση με σκοπό να συνεχίσουν την αδιέξοδη διαπραγμάτευση και τις καθυστερήσεις μέχρι το επόμενο "ατύχημα" κατάρρευσης συστημικής τράπεζας, όπου τα πράγματα θα έχουν την ίδια πολύ άσχημη κατάληξη.

Από όπου και να το πιάσεις η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έχει χάσει κάθε ίχνος αξιοπιστίας εσωτερικά και εξωτερικά και είναι καταστροφική για την χώρα. Έχουν πει ξεκάθαρα ψέματα στον Ελληνικό λαό και έχουν αυτοαναιρεθεί πολλάκις. Την στιγμή που όλη η υφήλιος εργάζεται στους ρυθμούς της παγκοσμιοποίησης και όλα τα πρώην ανατολικά κράτη έχουν κάνει στροφή προς τον ρεαλισμό και τον καπιταλισμό, σκοπός της ριζοσπαστικής αριστεράς είναι η εκ' των πραγμάτων απομόνωση της Ελλάδας και η εγκαθίδρυση μίας σοσιαλιστικής ουτοπίας, του τελευταίου Σοβιετικού Μπανανιστάν όπου θα έχουν τον απόλυτο έλεγχο. Όπως είναι γνωστό όμως ο Σοσιαλισμός τελειώνει όταν τελειώσουν τα λεφτά των άλλων.

Η πραγματοποίηση ουσιαστικών αλλαγών που θα κάνουν την Ελλάδα μία κανονική Ευρωπαϊκή χώρα δεν τους ενδιαφέρει καθόλου, αυτούς και όλους τους άλλους κρατιστές που καταστρέψανε την χώρα μετά την μεταπολίτευση. Εν έτει 2015 ακόμα συζητάμε για τα αυτονόητα:
  • Να παίρνουμε όλοι σύνταξη στην ίδια ηλικία
  • Οι συντάξεις να είναι ανάλογες των εισφορών
  • Οι φόροι να είναι χαμηλοί, σταθεροί και να εισπράττονται
  • Οι δημόσιοι υπάλληλοι να αξιολογούνται
  • Το κράτος να ενθαρρύνει την παραγωγή πλούτου
  • κτλ.

Το "Ναι" στο δημοψήφισμα δείχνει για την ώρα η μόνη επιλογή που δίνει κάποια ελπίδα για έξοδο από το αδιέξοδο. Από μόνο του δεν αποτελεί ικανή συνθήκη για να γλυτώσει η χώρα τον κίνδυνο, αλλά δεν βλέπω τι άλλο μπορεί να γίνει αυτήν την στιγμή, εκτός από την αυτόβουλη παραίτηση του Προέδρου της Δημοκρατίας προκειμένου να προκηρυχτούν εκλογές. Όπως είπε κάποιος έχουμε να επιλέξουμε μεταξύ πολύ επώδυνων λύσεων, να κόψουμε το ένα μας χέρι ή το κεφάλι μας.

Είναι σημαντικό οι δημοκρατικές δυνάμεις τις χώρας να συνεργαστούν και να καταλήξουμε σύντομα σε μία συμφωνία στο λίγο χρόνο που απομένει προτού προκληθεί ανεπανόρθωτη και ολικά μη αντιστρέψιμη ζημία. Είναι κρίμα να χαθούν χρόνια στερήσεων και προσπαθειών και να φύγει η Ελλάδα από τον φυσικό της Ευρωπαϊκό χώρο, μόνη χωρίς κανέναν σύμμαχο πέρα παλαβών αποτυχημένων απολυταρχικών καθεστώτων (Βενεζουέλα) των οποίων οι δηλώσεις δεν κοστίζουν τίποτα.

Αμέσως μετά πρέπει να επικεντρωθούμε:
  1. Στην συναινετική διευθέτηση του χρέος
  2. Στην άμεση επανεκκίνηση της οικονομίας
  3. Στην αντιμετώπιση του προβλήματος του ασφαλιστικού.
Καταλαβαίνω (ίσως και όχι) το μεγάλο πλήθος συνανθρώπων μας που υποστηρίζουν το Όχι, ο καθένας για τους δικούς του λόγους και με τα δικά του κίνητρα μετά από 5 χρόνια καταστροφικής λιτότητας. Αδυνατώ όμως να δω πώς η παρούσα κυβέρνηση θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα τους, εκτός αν ανήκουν στο πελατειακό τους σύστημα. Για τον άνεργο που δεν έχει στον ήλιο μοίρα η ολική κατάρρευση της χώρας μόνο περισσότερη μιζέρια μπορεί να επιφέρει καθώς και λιγότερες ευκαιρίες εργασίας. 

Ο καθένας οφείλει να ψάξει, να βρει και να απαντήσει στον εαυτό του ειλικρινά τι σημαίνει το Όχι, ποια θα είναι η επόμενη μέρα και ποιες οι συνέπειές για τον ίδιο και την οικογένειά του. Το να αυτοκτονήσουμε ομαδικώς (Π*υτάνα Όλα) επειδή δεν βλέπουμε εναλλακτική δεν είναι λύση. Την λύση εμείς οι ίδιοι θα την δημιουργήσουμε, αλλά πρέπει όλοι να αλλάξουμε.
Πρέπει να σταματήσει ο διχασμός και να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας.

Εύχομαι το καλύτερο.


Tuesday, May 12, 2015

WildFly v9 at Voxxed Istanbul

A quick entry to say Teşekkürler! (Thanks!) to the organizational committee and all the people at Voxxed Days Istanbul. It was a great opportunity to meet and exchange experiences and ideas with the large Java developer community in Istanbul.

For those that asked for it, here are the slides from my WildFly presentation:

WildFly v9 - State of the Union

The event coincided with the release of WildFly 9 CR1 which brings us closer to the end of this release cycle.

The main features of this release are:
  • Core/Full split and Servlet-only distribution
  • Front-end load balancer with mod_cluster support
  • Undertow HTTP/2 & SPDY support
  • Graceful shutdown (suspend(timeout) / resume)
  • Switching to the JDK ORB from JacORB
  • Offline CLI mode
  • etc.
Check out the release notes and download it from here.

Until the next time!


Hagia Sophia (Αγία Σοφία)

Tuesday, November 25, 2014

Bye bye Devoxx '14 - Hello WildFly 8.2 !!!

You have probably noticed how busy we are at the WildFly / JBoss EAP team churning out releases, we barely find the time to write a quick blog entry and brag about it, so here it goes: the slides from the WildFly BOF at Devoxx 2014. Our regular (5th year in a row) rendezvous with the WildFly/JBoss community.

Nine months have passed since WildFly 8.0 Final was released and it has proved itself as a reliable and performant certified Java EE7 implementation. I have had the opportunity to discuss about WildFly with many people during the conference and I was very pleased to listen to almost *zero* griping about problems and issues. It just works well for most of you and I've heard about many successful migration stories from previous JBoss version and other competing platforms.

The 3 technical things people asked for were:

  1. Multitenancy, or at least access to the multitenancy feature of Hibernate.
  2. Some tooling to let you shrink an installation to whatever your application requires.
  3. A simplified and more traditional style (treeview) graphical console.
 So really, not much :)

Even better, just one week after the BOF and the WildFly team delivered on its promise, so WildFly 8.2 Final was released, with lots of fixes and smaller enhancements, as well as support for the latest CDI 1.2 and WebSockets 1.1 standards. It's a pretty solid release so give it try, download it or install it as an update to a WildFly 8.1 installation, or simply spin a WildFly 8.2 server in the OpenShift Cloud.

This release marks more or less the end of the WildFly 8.x series. A big thanks to the many heroes out there that contributed to the release in any shape and form (ideas, code, documentation, patches, bug reports, forum postings, articles, etc.)

Our team will move on to completing WildFly 9, the first Alpha version of which you can already download and play with.


Monday, October 06, 2014

10+ years on the Red Pill

I've started writing this blog entry in April 2014 when I received by post the item in the picture, along with a "Congratulations on your ten-year anniversary with Red Hat!" note. As it is common in our work I've got distracted by the immediate needs of yet another JBoss EAP product release, so I've left the blog post in a draft state (and basically forgot about it), only to rediscover it on a Sunday night, six month later.

I guess, it's now or never: a quick recount of how it all started.

Time flies and this has been the longest period in my life working on any single project: the JBoss Application Server recently renamed to WildFly and also known by its commercial counterpart the Red Hat JBoss Enterprise Application Platform (EAP). Even my older daughter is less than ten years old; in fact, both my daughters belong to the Professional OpenSource era of my life, grown up probably thinking it is perfectly normal to come back from school and find your dad at home, locked in a room in front of his computer, working strange hours and having conference calls at 11pm with his geek colleagues.

My involvement with the JBoss Application Server project has been a long one. I have been a heavy user of JBoss since v2.2 around 2001. I was always fascinated by the technology behind JBoss and I received great pleasure in analyzing the code, understanding how the system works, rip out the parts that were of interest to me and extend them to work in different ways than the software was originally intended for.

That was part of the magic of OpenSource software: the code was out there and it was the ultimate truth. If you had a good grasp of programming and the will and persistence to dig deeper, you could learn more things than any Computer Science course could ever teach you. And you didn't have to physically be at California or Seattle to take part in this technological party: you could do it from your bedroom at some distant and less privileged part of our planet where computer-wannabe-geeks wouldn't normally get a chance to work on something truly advanced. Working for a popular opensource project was like getting a chance to work for NASA from home. Or at least, it felt like this.

And it wasn't just the technology, it was also the people behind it. Tech geniuses of the likes of Adrian Brock and Scott Stark and (angry) Bill Burke and Gavin King and many others. People who's intellect you'd come to appreciate through their code and designs. And of course, visionaries, leaders and marketing geniuses, like Marc Fleury; the guy who lead the JBoss effort and could make everything seem possible. Undoubtedly JBoss Rock Stars, all of them.

I guess the turning point for me came in the summer of 2003. I had followed closely JBoss developments for a good two years and back in my previous company we had used JBoss to base our own products and create an advanced service provisioning platform for telcos. Then, in June 2003 I was fortunate enough to attend a JBoss training in Amsterdam with instructors (guess who?), Sacha Labourey and Juha Lindfors, both of them serial entrepreneurs and good friends by now.

Sacha, the restless Swiss with the French accent, director of JBoss Europe (and EJB Clustering guy at the time, who moved on later on to start Cloudbees), and Juha from Finland (#1 employee of Marc if I recall, and now founder of OpenRemote) with his slow pace and a perfect command of the English language acting as director of training. At the time JBoss Ltd. was basically a bunch of people so everyone was a director of some sort. But there was a common theme among them: extremely sharp and intelligent, both in business and technology. They knew exactly what they were doing and they seemed to be onto something, something big.

At the training I realized that I knew this "JBoss stuff" a lot better than I had thought of. Certainly more than the other trainees and in one or two areas that I had previously delved into, I was probably at least as good as the instructors themselves. I have already had an active role in the JBoss community as a user, but not so much as a code contributor. In any case, we have barely had the time to do our day job, so who would actually consider spending their nights at home to contribute code, for free?

Nevertheless, the training was a blast and I've managed to even contribute a bug fix before the class was over. At which point the thought naturally occurred to me: this stuff is way cooler than anything else I've seen. And those guys are way smarter than anyone else I've known. Should I try to become a code contributor. Do I actually have what it takes to be one of them?

The following months I've set about to find out. I would come back home after work and I would try to make code contributions. Given the limited spare time after the usual 10h work day with the long commute times and the slow 14.4Kbps modem line, things weren't exactly easy. But I still remember the day after Scott Stark gave me CVS write-access to the code repository and I was about to check-in a good chunk of code. Adrenaline was high as I pressed the Enter key that very first time. The code was in the repository for hundreds of eyes to see.

It's a common misunderstanding that opensource projects written by volunteers is of inferior quality. In an ordinary corporate environment it's very easy to write bad code that no-one but you will ever see, except maybe for that poor guy that will have to maintain it a few years down the road. But in the opensource universe, chances are that at least some people will see your code, often people more capable than you. And many more will actually test it. If it's crap, they are going to tell you right in your face. So you better double and triple check the code you've produced before you commit. And if you manage to break the testsuite or the built be prepared for some swift and harsh reaction.

The summer passed, and the fall, too. It was the time where things started becoming serious for that transformed itself from a training and consultancy shop selling development support, to JBoss Inc. with the aspiration of becoming a scalable business who's main revenue stream would be selling production support for the JEMS product line. JBoss received $10M of venture capital and that meant it could expand more aggressively and start hiring people. I.e. hiring the best from the existing pool of volunteer contributors (a strategy that we still follow in Red Hat, BTW).

So February came and it was another ordinary Thursday in the office. Most people were gone by 5pm and I was working late, as usual when I received the following email in my mailbox. That was one of the two reasons that made that day unforgettable.

-----Original Message-----
From: Marc Fleury
Sent: Thursday, 12 February 2004 6:22 pm
Subject: JBoss employment

Hello dimitris,
You seem fairly motivated, what is your professional situation today?
Are you open to discuss possibilities with JBoss EU? I think you may be
a fit for "professional open source".

Marc Fleury himself had just offered me the red pill. That was a common phrase in JBoss speak who often borrowed concepts from the Matrix series. It meant leaving the ordinary world of proprietary software development to enter the magic world of opensource software; and make a living out of it. Nothing would be the same after taking the red pill which signified the point of no return. Or alternatively, you could take the blue pill and forget all about it, be normal like everyone else.

Was I dreaming? It took me exactly 9 minutes to reply to Marc that I am very-very much interested but we obviously had to discuss in detail before I could make up my mind and commit to anything. For a moment I'd felt I had just entered "The Matrix" until the phone suddenly rang and brought me back to reality. As if they were calling me from the mother ship Nebuchadnezzar :

Home: "Are you crazy to still be at the office at that time? Take a look outside your window!"

So I looked outside the window and lo and behold, there was snow; actually a lot of it. That's the 2nd reason that day will remain unforgettable. The most unusual and heavy snowstorm in decades had just hit Athens and I was one of the last people in the office, 57 km away from home, far away from civilization, me and my Honda Transalp 600cc. I put on my gear quickly and rushed out in the snowstorm. I was hopping I could manage to get away before it was too late.

Apparently, that was a bad idea as I ended up heading right into the storm which only got worse. We had about a record 40 cm of snow in less than an hour. I took the 3-lane ring road that goes around Athens but after about 9 km I just couldn't drive anymore. I was knee-deep into the snow, the motorbike had very little grip and I couldn't see a thing through the helmet. There were almost no cars around, and if there were any, they most probably wouldn't see me either, I had to stop.

I found refuge under a bridge where I left the bike and started to evaluate my options. The roads where completely blocked, there was not a living soul around and the battery of my mobile phone was dead. I was almost laughing with myself about the situation: I had just got the best job offer in my life and I might instead freeze and die out there in the cold, without anyone knowing about this, ever. And this taking place in Athens, where a snowstorm of this size is as common as a rainfall in the Zahara desert. D'oh!

But then the open source survival instinct of being thrown into an unknown project suddenly kicked in: where am I? What do I know about this place? Nothing much except that my long lasting friend and colleague at the time, Spyros Pollatos, (and JBoss contributor, too, we had written together the SNMP adapter for JBoss)  lives somewhere around here. Maybe I could find his place and hopefully he will be there, too. But I had very little knowledge of the streets and I had only been at Spyro's place once. Will I remember the house or was that a long shot? Probably as a long shot as me working for JBoss!

So I left the safety of the bridge and walked in the snow for more than an hour, if I remember correctly, with all the motorbike gear on including the helmet. I surely got lost and went in circles a couple of times. But I did find the house in the end and Spyros with Tonia happened to be inside, totally surprised by the stranger who knocked at their door at night. As it happened, I didn't have to think too hard about taking that red pill, I was already living in the Matrix.

Fast forward two months later and here I am setting up my home office to become officially the first (and only) JBoss employee in Greece at the time. I was lucky enough that ADSL had just come to my area offering the impressive speed of 384/128kbs. With a fast Internet connection and my brand new Dell laptop with docking station and 20" monitor (still in use!) that had just arrived I was ready to roll.

And who would have guessed that as part of the welcome package I would also get a mention (with a picture of me under the Parthenon in Acropolis) in the BusinessWeek magazine. Which wasn't really something I had asked for or I could brag about since no-one from my friends actually read BusinessWeek, however, it did serve me well as something I could show my dad to prove that this JBoss thing actually existed and it wasn't a scum to get people working for free from their homes!

But it all worked out remarkably well and JBoss and later Red Hat proved to be the most reliable employer I've ever had. I got to meet some extremely smart and interesting people and got to work on a series of challenging releases, each one advancing the state of the art in application server technology. And doing all that by offering source code and software for free, while making a decent living and helping build the first billion-dollar opensource company.

10+ years living and breathing OpenSource changed my life in ways I would have never thought when this adventure started. And not just my life but the lives of many of my fellow colleagues and developers, some of whom I have offered them, as a hiring manager now, the red pill myself.

Any takers?