Τίτλοι τέλους για την IONA;

Διαβάζω τα νέα για την IONA technologies και ομολογούμενα έχω ανάμεικτα συναισθήματα. Μετά από μία λαμπρή ιστορία 17 χρόνων η εταιρεία πάει για πούλημα (ή κλείσιμο;).

Έζησα από αρκετά κοντά την εταιρεία σε όλες τις φάσεις όντας χρήστης της τεχνολογίας της, από το ξεκίνημά της σαν spin-off του Trinity College στο Δουβλίνο (εγώ σπούδαζα στo κοντινό και "αντίπαλο" UCD), αργότερα μέσω της Ιντρακομ, όπου είχα την τύχη να εμβαθύνω στην --κορυφαία για την εποχή-- CORBA τεχνολογία και να γνωρίσω αρκετούς από τους εργαζόμενους της. Ήταν τότε που η εταιρεία βρισκόταν κοντά στο απόγειο της κατά την περίοδο πριν από το dot com μπουμ.

Δήλωσα παρών σχεδόν σε όλα τα συνέδριά τους, σε 2 από αυτά και σαν ομιλητής, ενώ κάποια στιγμή βρέθηκα πολύ κοντά στο να δουλέψω για αυτή την εταιρεία που θεωρούσα πρότυπο. Παρακολούθησα την μετοχή της να εκτοξεύεται στα 90 δολλάρια για να πέσει αργότερα στο 1.5...

Ακολούθησα το Iona ORB από την έκδοση 2 μέχρι αργότερα την σειρά 2000 και την τεχνολογία ART (Adaptive Runtime Technology?), μελέτησα σε βάθος πολλά CORBA standard, πήρα μέρος στο telecom κομμάτι του Object Management Group, υποκλίθηκα μπροστά στα σχεδιαστικά μυαλά των ανθρώπων της Iona, με επίκεντρο τoν Chief Architect Steve Vinoski, διάβασα το βιβλίο του από άκρη σε άκρη κάμποσες φορές.

Για μένα η Iona αντιπροσώπευε το όνειρο μίας μικρής (και τεχνολογικά υποανάπτυκτης τότε) χώρας όπως η Ιρλανδία, να παράγει τεχνολογία αιχμής, να ανταγωνιστεί την Αμερικάνικη βιομηχανία λογισμικού στα ίσια, σε ένα τομέα εξαιρετικά δύσκολο, αυτό των προιόντων middleware.

Οι consultants της Iona από την Ιρλανδία περνούσαν τον περισσότερο χρόνο τους στην άλλη άκρη του Ατλαντικού και οι developers της Iona μιλούσαν για τεχνικές eXtreme Programming και Continuous Build environments την εποχή που οι όροι αυτοί δεν είχαν καλά καλά οριστεί, ήταν περισσότερο κάτι σαν εμπορικά μυστικά.

Τα πράγματα άρχισαν να χαλάνε όταν η Iona ξέφυγε από το core CORBA competency, πήγε να επεκταθεί σε application server technology. Ο ερχομός application servers όπως ο JBoss αλλάξανε τους κανόνες του παιχνιδιού. Ειρωνικά, ήταν ο Bill Burke, πρώην εργαζόμενος της Iona ένας από τους άνθρωπους κλειδιά που βοήθησαν να φτάσει ο JBoss εκεί που είναι σήμερα.

Αλλά αυτή είναι μία φυσιολογική εξελιξη στον χώρο της υψηλής τεχνολογίας. Είναι ένα δύσκολο παιχνίδι με πολλούς αστάθμητους παράγοντες στο οποίο πρέπει να είσαι συνέχεια μπροστά ή τέλος πάντων μέσα στην πρώτη τριάδα για να επιβιώσεις. Lead, Follow or Get out of the way, Αγγλιστί.

Σε κάθε περίπτωση, η συνεισφορά της Iona στα τεχνολογικά δεδομένα της Ιρλαδίας και στο γενικότερο φαινόμενο που αργότερα ονομάστηκε "Ο Κέλτικος Τίγρης" ήταν καθοριστική. Κάτι σαν την Εθνική Ελλάδος να κερδίζει το EuroBasket του '87 και να εμπνέει μία ολόκληρη γενιά ανθρώπων, βάζοντας τα θεμέλια για ακόμα μεγαλύτερες επιτυχίες.

Πολλά χρήματα βγήκαν από την Iona στις καλές της μέρες και δεκάδες εταιρείες δημιουργήθηκαν από ανθρώπους που απέκτησαν αυτοπεποίθηση και διασυνδέσεις και αυτονομήθηκαν για να κυνηγήσουν το δικό τους όνειρο.

Είναι πολλές φορές που αναρωτιέμαι αν εταιρείες σαν την Iona θα μπορούσαν ποτέ να υπάρξουν στην δική μας Ελλάδα, την χώρα των ευχολόγιων και του δε βαριέσαι. Για μένα είναι σαφές ότι ένας κούκος σπάνια φέρνει την άνοιξη και το φαινόμενο Iona βρέθηκε μέσα στο κατάλληλο επιχειρηματικό περιβάλλον για να καταφέρει να αναδειχτεί.

Οι Ιρλανδοί δεν ξύπνησαν μία μέρα και αποφάσισαν να κατακτήσουν τον κόσμο. Δούλεψαν με πλάνο από τα μέσα της δεκαετίας του 70 και με μεγάλη βοήθεια και πόρους από την Ευρωπαϊκή Ένωση για να ξεπεράσουν τον οικονομικό μαρασμό και να καταφέρουν να φτάσουν το '90 να δημιουργήσουν τις κατάλληλες συνθήκες που θα βοηθούσαν την επιχειρηματικότητα και εταιρείας σαν την Iona να ευδοκιμήσουν.

Το άσχημο για την χώρα μας είναι ότι ακόμα και σήμερα, το έτος 2008, παρόλο που οι συνταγές είναι γνωστές και το παράδειγμα την Ιρλανδίας είναι πολύ καλά μελετημένο και τεκμηριωμένο, δεν έχουμε ούτε πλάνο για το που θέλουμε να πάμε, αλλά ούτε και την κοινωνική συναίνεση για να πραγματοποιήσουμε ουσιαστικές μεταρυθμίσεις.

Περιμένουμε από όλους τους άλλους να αλλάξουν εκτός από τον εαυτό μας. Και δυστηχώς αυτή την φορά τα χρήματα από την Ευρώπη τελειώνουν και οποιαδήποτε αλλαγή θα επέλθει επίπονα, καθώς θα αποτελεί αποτέλεσμα αντιμετώπισης μίας έκτακτης ανάγκης παρά επιλογής. Κάτι σαν να προσπαθούμε να λύσουμε το ... ασφαλιστικό.

Καλή τύχη Iona, Καληνύχτα Ελλάδα.

Το OpenSource απελευθερώνει - Linux Format #18

Μία μακροσκελή συνέντευξη μου στον Δημήτρη Καλαμαρά μπορείτε να διαβάσετε στο τεύχος Νοεμβρίου/Δεκεμβρίου του Ελληνικού Linux Format.

Μιλάμε για την ιστορία του JBoss, τον τρόπο που λειτουργεί το professional opensource, τα πολλαπλά πλεονεκτήματα και οι δυνατότητες του ανοιχτού λογισμικού, για την Red Hat, το Linux, την απομακρυσμένη εργασία, την Ελληνική πραγματικότητα του opensource και πολλά άλλα.

Ελπίζω να την βρείτε ενδιαφέρουσα.

Η τεχνολογική αίσθηση του ανάλαφρου.

Τελικά οι θερμοσίφωνες είναι από τις πλέον σατανικές συσκευές. Σχεδιάζουν την επίθεση τους υπομονετικά για μήνες, ξεκινούν διαρρέοντας μερικές σταγόνες, μετά λίγο περισσότερες. Όταν αντιληφθείς τι συμβαίνει, είναι ήδη πολύ αργά.

Κάπως έτσι την πατήσαμε μία ωραία Κυριακή απόγευμα όπου ανακάλυψα ότι το πατάρι μου είχε μουχλιάσει. Το νερό στο δάπεδο ήταν λίγο, αλλά οι μεγάλες κούτες με τα παλιά περιοδικά και τα βιβλία είχαν μουσκέψει σαν σφουγγάρια, είχαν γίνει ασήκωτες. Και βρωμούσαν.

Η συλλογή με τα όλα τα τεύχη του Pixel καταστράφηκε μαζί με πολλά άλλα περιοδικά και βιβλιά πληροφορικής, 10, 15, 20 χρονών. Πράγματα που είχα κρατήσει περισσότερο σαν ενθύμια. Τα πέταξα όλα στον κάδο των σκουπιδών, ούτε για ανακύκλωση δεν νομίζω ότι κάνουν πιά. Για κάποιο λόγο όμως δεν στενοχωρήθηκα. Ένιωσα να μου φεύγει ένα βάρος.

Είναι η σκέψη ότι στην σύντομη πορεία μας σε αυτό τον κόσμο τα πράγματα τελικά έχουν πολύ λίγη σημασία. Ό,τι αξίζει είναι αυτά που ξέρεις, αυτά που αγαπάς και αυτά που δημιουργείς. Και ευτυχώς για εμας του συναφιού μας, αυτά που φτιάχνουμε είναι άϋλα κατασκευάσματα του μυαλού. Κώδικας, συγγράμματα, άρθρα, σκέψεις. Αν κάτι από αυτά αξίζει, κάποιος άλλος θα το φυλάξει, κάπου άλλου. Και για αυτά τα λίγα τα προσωπικά, ένας οικιακός δικτυακός δίσκος σε λίγο θα τα χωράει όλα.

Αρκεί να θυμόμαστε να παίρνουμε και κανένα backup...